“ Voor deze ene keer…”
Het is een warme zomerdag en ze is vroeg.
Ze is aan de telefoon:
“Ja natuurlijk regel ik dat.
Wat zeg je?
Deadline naar voren halen.
[Ze haalt haar schouders op]
Geen probleem.
Je kent me toch?”
Gelach.
“Wie is uitgevallen?
Oh… ja dat zat er aan te komen.
Arme meid.”
Dan stil.
“Wie ík?
Oh… oké.
Voor hoe lang denk je?
Zeker 3 maanden…”
[Ze slaat een hand voor haar ogen]
“Tsja… als het niet anders kan.
Nee natuurlijk wil ik helpen. Ja ik pak ook dat project erbij.
Ja komt goed.”
“Naar Parijs?
Wanneer?
Mórgen.
Oh…
[Ze hapt bijna onhoorbaar naar adem.]
Ja…die klant.
Kan ik vliegen. Jij regelt het?
Le Bristol?
Ja dat is luxe.”
“Oké. Voor deze ene keer.”
Ze hangt op.
En kijkt beduusd voor zich uit.
Dan kijkt ze op haar horloge en pakt haar telefoon.
“Hey met mij… heb je even?
Oh wat fijn, thanks.
Sarah is uitgevallen en ik weet dat we morgen naar je moeder zouden gaan maar ik moet naar Parijs.
Ja…voor die klant.”
Ze zucht.
“Ik weet het schat. Niet boos worden.
Ik maak het goed.”
Ze staat op en begint onrustig heen en weer te lopen.
“Wat moest ik anders? Er is niemand die dit kan overpakken.
Zal ik straks nog even het cadeautje voor je moeder kopen?
Ja dat regel ik wel.”
“Wat?
Zeker 3 maanden denken ze. Ik zal voorlopig ook in het weekend moeten werken.
Niet zo doen. Ik doe dit ook voor ons hè?”
Ze kijkt voor zich uit en luistert aandachtig.
“Ik weet het.”
[knikt met haar blik naar beneden geslagen]
“Ik weet het.”
Dan kijkt ze verschrikt op haar horloge.
“Kunnen we hier later verder over praten?
Ik moet echt ophangen. Ik sta voor de deur van mijn coaching.”
Ze komt gehaast binnen.