De ‘perfecte’ coachee

Waarom juist vandaag, weet ik niet. Maar ik moet denken aan die coachee die ik graag had gecoacht maar nooit kwam.

Ze heeft me afgewezen. Meerdere keren zelfs. Nu ik erover nadenk ben ik nog nooit zo vaak door iemand afgewezen.

Excuses had ze: “Geen tijd.”

“Druk met werk, studie. Als die ene collega was gesetteld dan…”

“Als de jaartargets binnen waren. Als het rustiger was op werk. Volgend jaar, als er minder gereisd hoefde te worden. Over een paar weken, als dat project af was.”

Ik accepteerde het.

Af en toe zeurde ik. Dan werd ze kattig. Ze had het echt wel onder controle. Coaching was geen prio nu. Ging ik het haar ook nog schuldig laten voelen? Even serieus.

Dus ik liet los. En zag haar worstelen.

De wereld zag dat overigens niet. Deze vrouw is sterk, snel, capabel. Altijd op de voorgrond — en ondanks haar focus op winst ook gericht op de mens. Ze wist precies wat anderen nodig hadden.

Ik zag: pijn, wanhoop.

Weer een miskraam.

Verdriet.

Doorgaan. Niet piepen.

“Morgen is weer een nieuwe dag.”

Wat had ik haar graag willen begeleiden. Willen beschermen voor het moeilijke pad dat ze koos. Ik gun haar meer zachtheid dan ze zichzelf kon geven.

Dat weet ik. Dat weet zij nu ook.

Die vrouw dat was ik.