THE CALLING.

Ken je dat gevoel?

Dat iets anders moet. Dat het tijd is voor verandering, vernieuwing.

Voor groei.

Ken je die stem die dan ook gelijk zegt: dat kan niet. Komt niet uit. En op donkere dagen zelfs:

Dat kan jij niet.

Heb jij ooit je calling gevoeld?

Ik wel.

En ik kan je vertellen dat dit niet zo romantisch is als Hollywood ons doet laten geloven.

Het begint als een gedachte uit het niets.

Dan een gevoel. Dat steeds luider wordt. En als je het lang genoeg negeert — kan het schreeuwen.

Geloof me. Het dwingt je te bewegen.

Ook als de richting totaal niet uitkomt.

Mijn calling begon veel eerder dan ik wilde toegeven. Lange tijd kon ik er nog omheen dansen. Maar in 2023 was ze het zat.

Zo maar, zonder aanleiding, moest ik opeens van mezelf naar het land van mijn ouders. Naar mijn roots.

Ticket geboekt. En daar ging ik dan.

Ik dacht er familie, roots en zon te vinden. Dat klopte.

Wat ik nooit had verwacht: dat ik daar, op de plantage waar mijn overgrootmoeder geboren was en mijn familie nog steeds woont, heel duidelijk voelde — ik moet andere dingen gaan doen.

Dat begon klein. Minder intensief werken. Sporten. Eten zoals mijn moeder me dat had geleerd. Pillen vervangen voor kruiden. Vertrouwend op de eeuwenoude wijsheid van de vrouwen die me voorgingen.

En daar voelde ik het ook: ga die opleiding doen.

Ik keek al vanaf 2019 met regelmaat naar de IMC opleiding.

Coach.

Dat was ik toch al?

Elke dag in mijn werk deed ik dat al. En toch voelde ik: die opleiding moet ik doen.

And I was so right — dat weet ik nu.

Toch duurde het nog 2 jaar voordat ik me inschreef.

In die 2 jaar gebeurde er veel. Achteraf gezien had ik eerst een flinke dosis selfcare nodig als kickstart. Ik leerde veel over kruiden. Over rusten. Over loslaten.

Ik leerde afscheid te nemen van wat me niet meer diende — gewoonten, gedachten, maar ook mensen. Ik leerde waar mijn grenzen liggen. En hoe goed ik was geworden om daar overheen te gaan.

Ik leerde te kijken naar wat ik niet wilde zien.

Eerst deed het pijn.

Toen voelde ik me beurs.

Toen was het tijd.

Ik schreef me in voor de opleiding. En weer had ik werkelijk geen idee wat me te wachten stond. Dit werd geen gewone HBO opleiding zoals ik eerder had gedaan — leuk, maar cognitief en voorspelbaar.

Dit werd, naast mijn tijd in NYC, de beste investering in mezelf. Een reis die me onder andere naar Ghana zou brengen. Naar mijn voormoeders. Weg van mijn corporate zelf.

Maar dat wist ik niet toen ik op send drukte.