“ NEE”
Ik zie haar nog bij me binnenkomen.
Knap, veel gevoel voor stijl — duidelijk geslaagd in het leven.
Dat verraadde haar tas, haar armband. En le Labo herken ik uit duizenden.
Mijn gevoel registreerde ook: moe. Haar ogen waren leeg. Ik zag fysieke pijn in haar rug en een warme maar gesloten houding.
Zo van: ik wil andere keuzes maken, maar weet nog niet of ik jou — en mezelf — dat wat er voor nodig is echt toevertrouw.
“Wat wil je onderzoeken?” vroeg ik haar.
Dat wist ze heel helder.
“Ik ben het zat dat ik me altijd schuldig voel als ik nee zeg. Ik heb wel grenzen hoor, maar ik ga er altijd overheen.”
Ik vroeg haar om voorbeelden. Die had ze.
Legio.
Die ene business trip die eraan zat te komen in het weekend van haar zoons verjaardag.
Die telefoontjes van management ver buiten werktijd.
Die ene keer dat men er gewoon vanuit ging dat zij wel even last minute het event organiseerde — toen de verantwoordelijke er een potje van had gemaakt en het 5 voor 12 was.
Dat interview dat ze gedwongen gaf, terwijl ze helemaal niet in de schijnwerpers wil staan…
Mijn coachee — laten we haar Manon noemen — heeft een grote mensenbaan op C-level bij een zeer succesvolle organisatie. Ze hield van de baan, ademt sales. Maar haatte de versie die ze inmiddels was geworden.
Zo herkenbaar.
We gingen aan de slag.
“Wat in haar dreef haar tot deze grenzeloosheid?”
“Welke overtuigingen vroegen hier om haar aandacht?”
“Welk gedrag wilde ze uiteindelijk moeiteloos kunnen laten zien? Wanneer was zij tevreden?”
We onderzochten door stil te staan bij alles in haar. Ik door echt te luisteren. Zij door echt te kijken.
We ondervonden dat er vertrouwen was om wat dieper te zakken dan alleen haar gedachten, meningen en logica. Andere thema's dienden zich aan: omgaan met innerlijke onrust, zelfacceptatie.
Vertragen.
Vertraaagen.
Vertraaaaaaaaaaaaaagen.
Er ontstond ruimte voor het nieuwe. Zoals een meditatie. Ik zie nog de verbazing op haar gezicht toen ze er relaxed uitkwam. "Dit moeten we vaker doen. Heel chill."
In sessie 3 was ze vooral boos, moe en teleurgesteld in zichzelf. In sessie 5 dook ze een schat op uit haar onderbewuste. "Ah. Daarom saboteer ik mezelf."
En toen belde ze me. Om een afspraak te verzetten dacht ik.
Nope.
Die dag werd haar gevraagd of ze 4 dagen naar Berlijn kon voor een congres van de klant. Fancy dinners, 5 sterren hotel, goodie bags als lonkende bevestiging: je doet ertoe.
Het kwam eruit zonder dat ze het doorhad.
Zonder spanning, zonder schuldgevoel.