Miles Davis

Mijn telefoon gaat.

Zonder te kijken weet ik wie dit is. Ze huilt en huilt en huilt. Praten lukt niet.

Wat zeg je tegen iemand met zo intens veel verdriet?

Ik koos voor stilte. Huilen mag.

 

Toen hing ze op.

En appte me wat ik allang wist.

Hij is er niet meer.

 

Haar ergste nachtmerrie was uitgekomen. En terwijl ik haar bericht lees voel ik verdriet.

Dat van haar, dat van mij.

Haar realiteit was 20 jaar geleden de mijne.

 

Zij appt me:

“ Ik heb hem 20 jaar langer gehad dan jij de jouwe. 75 is toch best een oké leeftijd.”

 

Ik app terug:

“ Het komt altijd te vroeg. Zelfs als je bent voorbereid.”

 

Ik wil haar helpen.

Wijze dingen zeggen tegen haar pijn.

Maar wat dekt op zo een moment die lading?

 

Twee dagen later gaat haar bel.

We zitten op de bank.

 

Kop thee.

Miles Davis.

Een taartje.

We vieren het leven. Dat van hen. Dat van ons.

 Niet met woorden.

 

Die zijn even overbodig.


 

Next
Next

Jij hoort hier niet.