Dertien minuten

Voordat de sessie startte voelde ik me onrustig.

Beetje nerveus zelfs.

Wat was dat toch?

We waren al een paar sessies onderweg. Elke sessie gebruikte zij als reflectiemoment — om wat ze lastig, lelijk of beschamend vond goed aan te kijken.

Diep respect. Ze was niet bang voor reflectie.

Maar vandaag voelde ik iets anders.

Ze zit voorover geleund, wiebelt met haar voeten en vertelde over haar week.

Ik vroeg haar of ze de huiswerkopdrachten had gedaan.

“Nee. Geen tijd gehad.”

Druk met kind, werk, dit, dat en zus en zo.

Daar was het. Dát was mijn onrust.

Ik moest confronteren.

Maar eerst vroeg ik haar om haar ochtend nauwkeurig te omschrijven.

Ze kijkt me aan begint terwijl ze met haar vingers op haar dijbeen tikt de dag op te dreunen. Ze spreekt snel.

Opgestaan, gedoucht, aangekleed.

Kind hetzelfde riedeltje. Samen gegeten.

Kind naar school gebracht. Snel naar huis.

Mails weggewerkt. Vijf telefoontjes beantwoord. Was gedraaid. Powerpoint presentatie voor volgende maand alvast opgestart.Vlees uit de vriezer. Stofzuiger over de vloer gehaald. Zieke moeder gebeld om te kijken hoe het nu is.

Boodschappen gehaald voor vanavond.

Half uurtje over voordat ze door moet.

Online schoenen voor haarzelf geshopt en nieuwe kleding voor die kleine besteld.

Whatsapp berichten die nog openstonden beantwoordt en een beetje op Instagram gezeten.

Snelle kop koffie.

In de auto.

Naar de coachsessie.

Al pratende zie ik haar voor mijn ogen veranderen. Het gewiebel en getik stopt. Ze ademt een paar keer diep vanuit haar buik en rekt zich uit. Haar spreektempo is minstens gehalveerd en ze is, ongemerkt, achterover gaan leunen en heeft haar schoenen uitgetrapt.

Ik vroeg haar hoe lang we nu bezig waren.

“Dertien minuten.”

En hoe lang ze nodig had gehad om te zakken.

Ook in deze sessie. Van snelle zinnen en hoge adem naar bedachtzame woorden, buikademhaling en lage stem.

“Dertien minuten.”

Ze keek me recht in mijn ogen aan. En lacht een beetje.

“Hm. Ik voel je. Ik had wel tijd.”