UNPOPULAR OPINION

We zijn als vrouwen massaal doorgeschoten in onze mannelijkheid.

Yeah I said it. 🫢

Beetje hypocriete mening uit de mond van iemand die meer boardrooms heeft gezien dan babykamers — en daar een mooi bestaan mee heeft opgebouwd.

I know.

Maar door de tijd ben ik anders naar dingen gaan kijken.

Ik ben geboren in de jaren tachtig. Opgevoed door een powervrouw die me als klein meisje meenam naar demonstraties op de Dam. Leuzen als 'baas in eigen buik' op spandoeken. Vrouwendag op 8 maart was bij ons thuis een feestdag met hoofdletter F.

Ik leerde: "Je man is je diploma." "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid." En: "Word nooit afhankelijk."

Die lessen heb ik goed in mijn oren geknoopt en mijn leven braaf daarop ingericht.

De maatschappij beloonde me: goede baan, dikke auto, prachtig huis.

Maar.

Mijn lijf was minder blij.

Zware menstruaties, diepe endometriose, adenomyose, cysten en vleesbomen.

Ga daar maar eens een presentatie aan een paar honderd man mee geven.

Het is mogelijk.

Leuk is anders.

Gezond al helemaal niet.

En de laatste jaren voelde ik nog iets anders:

Mijn ziel was ook niet blij.

Vrouwelijke energie is zacht, bewegelijk, speels en onbevangen. Vindingrijk, zorgzaam — en krachtig tegelijkertijd.

Die energie had ik gemist. Ik was druk bezig te doen wat mannen doen en vergat dat ik hormonen heb die zij niet hebben.

Ik had kunnen terugkijken en balen van die jaren.

Doe ik niet.

Ik zie nu dat ik dit moest doormaken om zonder oordeel de vrouwen te ontvangen die bij mij in de coach studio komen. Vrouwen die niet op zoek zijn naar minder ambitie — maar naar een andere manier. Zodat zij hun dochters kunnen laten zien hoe je een carrière bouwt én echt vrouw blijft.

Want uiteindelijk is de echte vraag niet wat je hebt bereikt.

Maar wat je laat zien.

Aan je dochter. Aan de vrouwen om je heen. Aan jezelf.

Wat leer jij haar?